Scherp stellen – Goed zien

Toezichthouden in de langdurige zorg is geen eenvoudige zaak. De kwaliteitseisen zijn scherp en de financiële marges klein. De systemen bieden vaak slechts schijnzekerheid. De kans cruciale signalen te missen of inschattingsfouten te maken, ligt op de loer. En dan wil de bestuurder ook nog eens gaan werken met zelfsturende teams. “Mooi hoor, maar hoe houden we dan toezicht? Hoe zorgen we voor de borging en hoe blijven wij als toezichthouder ‘in control’? Ik ben er niet gerust op dat dit gaat lukken.”

‘Scherp stellen – Goed zien’ biedt tal van invalshoeken om grip te krijgen op deze enorme uitdaging. Allereerst door de logica achter de belangstelling voor het werken met zelfsturende teams en het Rijnlandse gedachtegoed te doorgronden. Het lijkt er sterk op dat deze ontwikkeling evolutionair onvermijdelijk is om blijvend aan de eisen van de cliënt en de omgeving te voldoen. De stap naar Rijnlands en zelfsturing is dus geen managementmode. De spanning tussen bestuurders en toezichthouders die deze ontwikkeling echter op kan roepen, valt bij nadere beschouwing goed te begrijpen.

Ten tweede geeft ‘Scherp stellen – Goed zien’ achtergrondkennis. Deze kennis biedt bestuurders en toezichthouders kansen zich onderling te verbinden, zodat zij samen de organisatie door een lastige tussentijd kunnen loodsen. Die gezamenlijkheid schept daarnaast ruimte om zowel het besturen als het toezichthouden opnieuw in te richten en op elkaar af te stemmen. Want na de omslag zien beide professies er fundamenteel anders uit. Zoveel is wel duidelijk. Wat de voorbeelden in het boek illustreren.