De onderwijsfamilie

Toen Jeroen Dijsselbloem in 2008 het parlementair onderzoek naar onderwijsvernieuwingen afrondde, was zijn interesse voor het onderwijs voorgoed gewekt. In zijn achterhoofd zaten steeds zijn opa, zijn ouders en twaalf ooms en tantes die in het onderwijs werkten of hadden gewerkt.

Dijsselbloem komt uit een onderwijsfamilie waarvan opeenvolgende generaties te maken hadden met de niet-aflatende stroom veranderingen die door het onderwijs spoelde. Wat kregen zij eigenlijk mee van de Mammoetwet, de basisschool, de basisvorming, de fusies tot grote scholengemeenschappen, de invoering van het vmbo, passend onderwijs, het studiehuis, het ontstaan van de roc’s, enzovoorts?

Dijsselbloem besloot samen met zijn moeder de vele onderwijzers en leraren in hun familie te bezoeken. Iedereen werkte mee. Het resultaat is ‘De onderwijsfamilie’: een prachtig beeld van het Nederlandse onderwijs, van immense veranderingen in een relatief korte periode en van een geweldige maatschappelijke emancipatie. In dit familieverhaal komt de geschiedenis van het Nederlandse onderwijs in vrijwel al zijn facetten aan bod. Maar Dijsselbloem kijkt ook verder: kunnen we tevreden zijn over het Nederlandse onderwijs?